کاش میشد وقتی میخواستیم بریم یه جا

واسه همیشه قلبامونو میسپردیم دست خدا

کاش میشدبجای حرفای بلندهمیشه لبخند

مهربونی رو لبامون بود………….

کاش میشداگه یه وقت بریم سفر سفرمون

پرازخاطره ی بچه گیهامون بود…….

کاش میشدوقتی میخواستیم به هم دیگه نگاه

کنیم به جای نگاه هامون حرفای تازه میزدیم

کاش میشد وقتی که از عشق حرف میزدیم

اسم همو صدا میکردیم……………..

کاش میشد وقتی که حرف از جدایی میزدند

اخمامونو توی هم میکردیم وسراون کس

واسه همیشه داد میزدیم……

کاش میشد زندگی رو یه جورایی سرهم

 میکردیم تابهم دیگه برسیم…….

کاش میشد تا وقت مرگ برای همیشه

دستامون توی دستای هم میموند…

نمی دانم فراموش کرده ای که بیایی یامن درآمدنت

 صبور نیستم.شاید هم ازخاطر برده ای که من

عمرنوح وصبرایوب ندارم.چه قدر دلم میخواهد

 که بیایی چه می شود رویایم آرزونباشد.

چه می شود دیگردلم تنگ تونباشد….

چه می شود به گوشه ی چشمی دلم شاد شود…

توکه ازلحظه لحظه های سرد زندگیم ازروزهای

 تاریک ومبهمازشبهای بی ستاره ام از

دلتنگی هایم با خبری. پس چرا رهایم کرده ای

در بیابانی که درآن جانورانی درحرکت اند

که نام خویش را انسان نهاده اند.

ولی بدان که من هرگز تورا ازیادنخواهم برد.

بدان که این انتظارساکت ودلگیرراتحمل می کنم.

حتی اگر زمانی بیایی که من دیگر نباشم………

             ای تنها دلیل بودنم.

چقدر دوست داشتم حرفهایم رابفهمی....

چقدردوست داشتم نگاههایم را درک کنی....

چقدر دلم میخواست یک نفر ازمن بپرسد چرا

نگاههایت اینقدرغمگین است؟؟؟چرالبخندهایم

 اینقدربی رنگ است؟؟؟

اما افسوس...هیچ کس نبود وهمیشه من بودم

ودفتری پرازخاطرات ،آری.....باشما هستم...

باشما،شما که بی تفاوت از کنار من

گذشتید وحتی یکباراز من نپرسیدیدچرا چشمهایت

 همیشه بارانی است؟؟؟

من اگر میخندم خنده ام گریه ی تلخیست....

من اگر میگریم گریه ام غمی تلخ است.....

ای دوست.....